دنیای این روزای من

  صبح را با تو ديدم

 و آغلز روشني را با تو يافتم   

در تمام نفسهايم نشسته اي

نمي داني ،

طردم كه مي كني …

چون گوسفندي جا مانده از گله ام

صدايم كن

صدايت تداوم آرامشي ست گريخته از روح خسته ام

صدايم كن

 تا به گله باز آيم

تا مگر ديگر بار و ديگر بار زنگوله هايمان آواز سر دهند                                                                                       

   -------   -------   -------   -------

خیابان پهلوی   .      .      .   برگ ریزانش

از تجریش تا محمودیه   .      .      .   از محمودیه تا ونک

از ونک تا گامهای خسته ام   .      .      .   که شهر را رج می زنند       بی حضور تو