بالاخره انتخابات هم برگزارشد و هراس ملت از تک قطبی شدن حکومت و یکه تازی دشمنان اسلام و ایران  و حمایت "بنیانگزار گفتگوی تمدنها"و"سردار سازندگی"از"دولت تدبیر و امید"،غلبه خشم و انزجار  فروخفته ملی بر استبداد نهان در حکومت مذهبی و سیاست آلوده به ایدئولوژی را درپی داشت. پس از چهار سال مجددا نهال های سبز خفته در بستر اختناق فرصت شکوفایی یافتند و امید به دستیابی به فردایی بهتر بدون پرداختن هزینه های انقلاب و براندازی در دل مردم بارور شد. هرچند درصد بالایی از مردم همچنان خشم و انزجار خود را با تحریم انتخابات و پایین آوردن نرخ مشارکت به رخ حکومت کشیدند، همان هایی که شرکت کردند شاید نه با باور به وعده های آرمانگرایانه رئیس جمهور منتخب بلکه با جبهه گیری در برابر حریف قدری که مورد حمایت دشمن مردم بود، نقش خود را در بیرون راندن اقلیتی که سالها خود را قیم مردم دانسته اند از صحنه به رخ دولتمردان کشیدند.

     رفع عقده های ناشی از تحقیر و اختناقی که در چهارسال اخیر به اوج خود رسیده بود نه تنها در آرای خارج شده از صندوق ها که پس از آن در جشنواره شادی و سروری که با انتشار خبر غلبه اراده ملی بر حکومت نظامی خانواده دیکتاتوری حاکم در سراسر کشور به راه افتاد مشهود بود. پس از سرکوب جنبش سبز ملی و تحریم و ممنوعیت استفاده از رنگ سبز در کلیه اماکن عمومی و خصوصی در کشور، اینک همان آرمان ها با نمادی تازه و از زبانی نوظهور مردم را به همراهی فراخوانده بود و پر واضح بود که سرکوب های دد منشانه و مقابله با محدودترین آزادی های شخصی و اجتماعی ملت که از کشتار در سطح شهر و تجاوز به نوامیس مردم در ندامتگاه ها در سال 1388 آغاز شده تا حبس های طولانی مدت بی محاکمه به جرم اعتقادات مذهبی و شکستن حریم خصوصی مردم تحت عنوان مقابله با تهاجم فرهنگی ادامه داشت، آتش خشم ملت را برافروخته تر کرده و جستجوی فرصتی برای انتقام جویی را در ایشان زنده نگه داشته بود.

  اوج دهن کجی مردم به نظام حاکمی که هرگونه شادی را در نهاد آنها خفه کرده بود، با جشن و پایکوبی دختران و پسران جوانی نمایان می شد که در میادین اصلی شهر با بی تدبیری پوشش های تحمیلی را کنار نهاده و گاه با رفتارهای طغیان گرایانه امید خود به آینده ای همراه با آرامش و احترام به آزادی های فردی و حقوق انسانی را ابراز می داشتند. خصوصا اجتماع مقابل منزل مهندس میرحسین موسوی نشان از شکل گیری این حرکت در تداوم جنبش سبز و پایداری مردم در حفظ آرمان های آن داشت