شب چراغ پرسۀ پس کوچه ها

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

. . . و خوابی که هرگزتعبیرنشد

چه می شود کرد، زندگی است دیگر، ای، بدک هم نیست:

خانه ای لبریز از عطر ثانیه های تنهایی در کوچة بن بست توهّم

آن سوی خیابانی که به سکوت منتهی می شود

با یک دنیاپنجرة رنگ رنگ که هر پنجره چشم اندازیست به وسعت عشق و به لطافت رنگ

با آسمانی آبی تر از آبی و هوایی به پاکی نگاه مادرم

و نگاه یعنی سرآغاز بی کرانگی راز؛

من چقدرپابندم

چه اندازه باپاییزهمرنگم و با باد همزبان

و چه زود در وزش نسیم پریشانی پرپر شده ام . . .

* * *

از این پس سراغ لطافت دلت را از سنگ و نشان گرمی نفس هایت را از زمستان خواهم گرفت

برای یافتن چشمانت، غروب را فانوس راه خواهم کرد

و زنگار آیینة خیالت را جز به غبار روحم نخواهم زدود

شایداین سرآغاز گشایشی باشد در رویارویی نابرابر دیگری با طلسم عشق!

مپندار بیهوده در کوره راه انتظار زمین گیرت شده ام

گمان مبر بی سبب به نوازش نسیم ودلداری قاصدکها دل بسته ام

میندیش از راز و نیاز با آب و آئینه پشیمانم

من سنگ دل خوشی ها را به سینه نمیزنم

صبورانه به پایان ماجرا می اندیشم

و مشتاقانه فردای فرداها را انتظار میکشم

می دانم می دانم

سر انجام باورم خواهی کرد . . .

* * * * *

شب چراغ پرسة پس کوچه ها آشنایم با نگاهت،آشنا

آبی و سرخ و کبود آسمان رونق زیبایی رنگین کمان

راز نابگشودة لبخندها در سکوت خلسه پژواک صدا

بارش باران سبز واژه ها در کویر تشنه پندار ما

پیچک تنهایی و سحر کلام پیچ و تاب آرزوهایم، سلام!

شب چراغ پرسة پس کوچه ها پرده داری خلوت آیینه را

ای نگاهت جلوه گاه صد بهار در خزان بی بهار انتظار

بی تو یادم بی بهاران می شود خاطرم پاییزباران می شود

* * *

در سرای خواجه دوش از فرط غم با دل خونین تفأل می زدم

"ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم"

چشم یاری از چه یاری داشتیم؟ با چه پنداری غلط پنداشتیم؟

ناله هامان شد سؤال بی جواب عشق کی شد از ندای ما مجاب؟

جلوه های عشق را نشناختیم با نوای وصف دلبرساختیم

تا فصاحت دل فریبی می کند عشق احساس غریبی می کند

لفظ یاس و اطلسی هم کهنه شد کوچه باغ و تاک هم دیرینه شد

درک ما از عشق تعبیری خطاست ما کجاییم و دل عاشق کجاست

تا به آواز قناری دل خوشیم عشق را در خانة دل می کشیم

تا که گل دردانة احساس ماست خار در اندیشة ما بی بهاست

روی جغد و نقش شب هم دیدنیست عطر مرداب سکون بوییدنیست

می شود در سایة خارآرمید می شود هم ناز کرکس را کشید

می توان در برگ ریزان شاد شد هم صدا با نغمه های بادشد

درک زیبایی تب دار کویر فهم آتش، لذت هرم نفیر

در میان خش خش پاییز باغ می شود شد محو غوغای کلاغ

عشق تنهاسهم مرغ عشق نیست می توان با عشق یک گنجشک زیست

سرخ تنهامنظر شاداب نیست معنی تام لطافت آب نیست

زرد هم بوی طراوت می دهد سنگ هم شرح لطافت می دهد

جلوه های رنگ را باورکنیم ناله های سنگ را باورکنیم

عشق این جا هم سیاحت می کند قصه های دل روایت می کند

عشق این جا بی ریای بی ریاست چشم بی تابش پی دیدار ماست

صبح تنهاجلوة خورشیدنیست تک چراغ خانة امیدنیست

ازغروب نور پروا می کنیم بادل خورشید بد تا می کنیم

درد ما نایابی معشوق نیست هرچه دارد جلوه ای معشوقه ایست

کاش میشد عشق را وسعت دهیم از رکودستان معنا وارهیم

شبچراغم از تباهی خسته ام دیگر از معشوقه خواهی خسته ام

خسته ام از بی قراری خسته ام دیگر از امیدواری خسته ام

پابه پای خاطراتم می شوی؟ تا نمی دانم کجاها می روی؟

دوست داری از تکلف وارهی پا به دریای صداقتها نهی؟

پس بیا تا بی نهایت ها رویم تاسوار مرکب رؤیا شویم

سایه روشن های لج باز خیال نغمة لالایی خوابی محال

می بردمان تا صفای کودکی ای خوشاحال و هوای کودکی

طعم باران، عطر مادر، بوی خاک گم شدن در شهر رؤیاهای پاک

وه! چه بی معناست آن جا بی نشان بد نهادی، تیرگی، پروای جان

می شود در بزم آتش پا نهیم محو رقص شعلة آتش شویم

می توان مجذوب یک لبخند شد در سرای عاطفه پابند شد

لااقل آن جا تکلف چیره نیست می توان هق هق زد و راحت گریست

می شود در چشم مادر آب شد روی دامان نوازش آب شد

می توان دل را به یک آیینه بست زیر رگبار صداقت ها نشست

پرسه در برف زمستانی زدن عاشق یک آدمک برفی شدن

بی گمان آن جا خزان هم با صفاست شاخة لرزان خشکش خوش اداست

خار هم مانند رز بوییدنیست جغد هم مثل چکاوک دیدنیست

زندگی ترکیب سرخ و سبز و زرد هم نوایی با نوای نای درد

زندگی دیدار پاییز و بهار قصة هم سانی گل پیش خار

دوستت دارم نوای زندگی آشنایم با صدای زندگی

* * *

کودکان کوچة دل واپسی ! طفلکان خانه های بی کسی!

ما همان نوباوگان ساده ایم کوچة دیروز را گم کرده ایم

روح سبز برگها را باد برد قاصدک در نیمه راه یاد مرد

ما عزاداران داغ شبنمیم زادة رؤیا و درد و ماتمیم

در فراق عشق زاری می گنم در عزایش سوگواری می کنم

تابه باغ آرزو کوچیده ام غنچه های بی نصیبی چیده ام

نیمه شب ها در عطشزار سراب تا سحرگه خواب باران دیده ام

در سکوتستان وهم انگیز غم بی صدای بیصدا نالیده ام

وای من در ماتم بغض صدا واژه ها را در کفن پیچیده ام

در خزان کوچة بی قاصدک جای پای باد را بوسیده ام

مثل پیچک، پیچک خواب وخیال گِرد رؤیاهای خود تابیده ام

در حریم وحشت پس کوچه ها از هجوم سایه ها ترسیده ام

من ز بازار کساد عاطفه عشق را، احساس را دزدیده ام

زندگی تفسیر تنهابودن است تازه این تکرار را فهمیده ام

با خیال خام نجوای نسیم در شب بی انتها خوابیده ام

دیگر از درک تبسم عاجزم از نگاه آینه رنجیده ام

آینه چشم انتظار کیستی؟ حرفی از راز تو را نشنیده ام

دادن شرح مصیبت تا به کی؟ گفتن از اندوه محنت تا به کی؟

تا به کی از بی قراری دم زنم از غم چشم انتظاری دم زنم؟

تا به کی امیدواری تا به کی؟ گفتن از بی غمگساری تا به کی؟

کی زبان را قدرت شرح غم است؟ کار ماهم تا ابد طرح غم است

واژه را گنجایش احساس نیست عشق را حاجت به عطر یاس نیست

کی شقایق مظهر خون دل است! رنگ لاله پیش خون ناقابل است

سبزه را یارای شرح سبزنیست قالب تعبیر ازمعنا تهیست

فاعلاتن فاعلاتن فاعلن بیش از این بیهوده لفاظی نکن

مرغ طبعم در قفس افتاده است مثنوی هم از نفس افتاده است

"با لب دم ساز خود گر جفتمی همچو نی من گفتنی ها گفتمی"

شب چراغ پرسة پس کوچه ها! پس نمی خوانی نگاهم را چرا؟

دم به دم وصفت کنم، یعنی که چه؟ دم ز عشقت می زنم، یعنی که چه؟

کیستی ای فارغ از غم، کیستی؟ نیستی رؤیای من، پس چیستی؟

خود سرابی، یک سراب دل فریب انتظاری، انتظاری بس عجیب

کیستی ای سایة من، کیستی؟ سال ها بودی و بی من زیستی

زادة وهم و همای وحدتی راز تنهایی و روح خلوتی

نالة شب های هذیانی من بیش از اینم نیست یارای سخن

+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۲ ساعت 21:48 توسط حامد وحدت |

دنیای این روزای من

دست نوشته ها

شب چراغ پرسۀ پس کوچه ها

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی